Spring naar inhoud

Pasta met een peterseliesausje

Op vrijdag werk ik niet en meestal ben ik dan het grootste deel van de dag huisvrouw (veel minder glamoureus dan de wanhopige types uit Hollywood). To do: een paar machientjes was, het weekmenu opstellen, de boodschappen doen, het huis opruimen. Tot een paar weken geleden combineerde ik dat met het zorgen voor de kleinste spruit, maar sinds kort gaat ze op vrijdag naar de crèche en tracht ik tussendoor wat me-time te nemen (lees: schrijven aan mijn blog en/of werken aan mijn lijf). Ik probeer zoveel mogelijk in mijn vrijdag te proppen, zodat we de rest van het weekend aan leukere dingen kunnen spenderen. Ik vraag mij dikwijls af hoe full time werkende mama’s het doen. Respect!

Deze vrijdag was anders. Sinds een paar jaar is hebben mijn zus en ik de traditie om elkaar op een verjaardagslunch te trakteren. Dit jaar had Leo het zalige idee om er een hele dag van te maken. In Antwerpen dan nog wel, jeej! Gemakkelijker gezegd dan afgesproken. (Ik verjaar eind januari…). Telkens we wilden afspreken was er wel een of ander (crèche)virus dat er een stokje voor stak. Toen we een paar weken geleden 28 april prikten, zag ik mezelf al op een zonovergoten terrasje zitten, cocktail in de hand en zonnebril op de neus. De aprilse grillen hadden duidelijk andere plannen, maar niets kon ons tegenhouden en al zeker het weer niet. Who needs sun on a shopping day anyway?

Onze eerste tussenstop was het station Gent-Sint-Pieters. Is er een betere manier om op je trein wachten dan met een cappuccino in de hand? Zo eentje met vers opgeklopt melkschuim van een paar centimeter hoog? Ik denk het niet! Het was mijn eerste Starbucks ever en hij heeft gesmaakt. Tijd dus om mijn koppige afkeer van de grote Amerikaanse koffieketen te herzien. Al blijf ik het (samen met veel andere Gentenaars) toch jammer vinden dat ze aan de Korenmarkt een filiaal hebben naast de authentieke Mokabon. Maar soit, de cappuccino was lekker en in het station is er geen gezelliger alternatief voorhanden. Zodus, Starbucks it was!

Het was zooo leuk om nog eens een dagje te gaan shoppen. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst een volledige dag gaan winkelen ben, niet in Gent en al zeker niet in Antwerpen. Het lunchadresje bleef tot de middag een verrassing voor mij. Het was nog een eindje wandelen vanaf de Meir en onderweg begon ik meer en meer zin te krijgen in Oosters. Lucky me, want Leo had gereserveerd in Yam Thai, het Thaise restaurant van Nathalie Meskens. Ik wist al uit de boekskes dat die zaak meer is dan het zoveelste on the side project van een BV. En het was inderdaad de moeite. We kozen voor een frisse salade van kip (mmm de smaak van knapperige rauwe groentjes, gegrilde kip, limoen, koriander, cashewnoten), voor een red curry met eend (een van de beste die ik ooit at) en voor gewokte groentjes met oestersaus. Een excellente combinatie van smaken, volgens de serveuse. We gaan haar niet tegenspreken. Het was echt verrukkelijk. In deze yammie Thai komen we zeker nog terug!

Na de lunch wandelden we nog wat rond in de hippe Zuiderbuurt en kochten we allebei een mooi setje Serax-servies. Het is voor mij met servies zoals met kleren, ik kan er nooit genoeg van krijgen. A thing of beauty is a joy forever. Toch? Bovendien is foodbloggen een ideaal excuus… So I tell myself. Onze laatste stop was een hippe boekenwinkel. Ook gevaarlijk terrein voor mij (kookboeken!). Gelukkig had ik mezelf al lang een Ottolenghi beloofd, dus had ik ook voor die aankoop het ideale excuus!

We sloten de dag af zoals we begonnen waren, met een lekkere cappuccino. Joske, die vrijdag toevallig in het Antwerpse was, sloot mee aan in de trendy koffiebar. Hij keek bedenkelijk toen Leo en ik discussieerden over welk stuk taart we zouden delen. Het werd worteltaart en de serveuse begreep ons meteen. Twee vorkjes? Taart delen is duidelijk een vrouwending 🙂

Het plan was om ’s avonds een pastagerechtje te maken, maar het fileleed onderweg en onze toenemende zin in een uitgebreide apéro beslisten er anders over. Het werd dan maar een gepimpte pizza (een vegetarische diepvriespizza met extra salami en rucola). Het vrijdaggerechtje schoof door naar zaterdagavond, waar het evenzeer smaakte.

IMG_3592

Pasta met een peterseliesausje, oesterzwammen en rucola

Het gerecht is gebaseerd op een recept van Pascale Naessens, waaraan ik een paar ingrediënten toevoegde. Ik gebruikte citroensap in het peterseliesausje (lekker fris) en garneerde het bord met rucola (om wat extra groenten te hebben). En aangezien er bij ons zelden pasta gegeten wordt zonder Parmezaanse kaas, kon ook die niet ontbreken bij dit gerecht. Not so Pascale Naessens, maar wel heel lekker!

NODIG

  • Spaghetti of linguini
  • 400 g oesterzwammen
  • 2 bosjes bladpeterselie of 1 potje krulpeterselie
  • 2 tenen look
  • olijfolie
  • sap van een halve citroen
  • pijnboompitten
  • (optioneel) rucola
  • (optioneel) Parmezaanse kaas

BEREIDING

 

  • Maak het peterseliesausje: mix de peterselie met de knoflook, de olijfolie en het citroensap. Gebruik voldoende olijfolie tot je een glad sausje hebt.
  • Snijd de oesterzwammen in reepjes en bak ze op hoog vuur krokant in olijfolie of boter. Goed kruiden met peper en zout.
  • Rooster de pijnboompitjes in de pan (zonder vetstof).
  • Kook de pasta al dente.
  • Garneer je bord met pasta, peterseliesaus, oesterzwammen, rucola, pijnboompitten en Parmezaanse kaas.
  • Smullen maar!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1 antwoord »

  1. We hebben dit recept net uitgeprobeerd. HEERLIJK! Ik hou van de funky kleuren in dit gerecht. Heel lekker met een glaasje witte wijn erbij.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: